miércoles, 15 de diciembre de 2010

Axiña preto túa

 

"Corre, voa o paxariño, lévalle o meu corazón
pendurado no biquiño, dille que o seu fillo son


Dille que eu quero voltar 
e de novo nas túas rías
nalgún espello me ver


Quero outear as campiñas e arrendecer os teus airiños antes que poida morrer..."


Xa me queda pouco para voltar e satisfacer ese sentimento tan duro e se cadra bonito á vez que é a morriña. Realmente un leva a súa terra e á súa xente sempre dentro e cando a súa realidade está lonxe deles, esa saudade cobra forza.

Foron catro meses nos que un conseguiu habituarse cada vez máis a estar fóra, mais a pesares diso endexamáis se olvida a orixe propia, a terra nai que da o ser e que agarda con forza a chegada dos seus fillos espallados polo mundo.

Non podo tentar sequera alcanzar a comprensión do que sufriron tódolos emigrantes galegos que houbo na nosa historia, especialmente a gran masa que se desprazou forzosamente a comezos de século XX. Pra eles si que era certo iso de "antes que poida morrer", e desgraciadamente para algúns deles non se viu saciada esa ansia de ver a terra amada. O meu non se pode comparar pero si teño que dicir, que a pesares diso a morriña existe dende que me metín na porta de embarque do avión xa van case catro meses. E coma homenaxe a tantos emigrantes dedícolles esta triste pero fermosa canción, lembrándolles que só teñen que pechar os ollos e mirar pra dentro pra poder sentir todas esas indescriptibles rías, campiñas e prazas.

lunes, 13 de diciembre de 2010

Again

No sé con que cara puedo volver a escribir algo aquí después del abandono al que sometí a este pobre blog. Pero digamos que intentando buscar alguna excusa, más que el haber estado ocupado por las clases y demás, fue la inercia de no haber actualizado a menudo. Después de más de un par de meses uno no se anima a entrar de manera espontánea. Pero ahora que acabé mis exámenes me vi en la obligación moral de volver a entrar aquí e intentar rescatar esto, porque era un proyecto que quisiese que saliese a flote y me daria rabia que así no fuese. Así que dando ya casi un poco por perdido el llevar al día los relatos de experienciasy demás durante el primer cuatrimestre, me limitaré a escribir retrospectivamente acerca de algunas cosas curiosas y anécdotas. Y además intentaré que para la siguiente mitad de año esta dinámica cambie y pueda cumplir con lo que dije.


Por otro lado, intentaré hacer actualizaciones más cortas y amenas para leer que algunas precedentes, que me di cuenta que son un poco excesivas.

lunes, 13 de septiembre de 2010

Malo será!

Pues sí, el otro día fuí por primera vez al Ikea (ahora soy algo más sueco) y ,como no podía ser de otra forma, ya empezaron mis peripecias con ese tipo de cosas que me suelen pasar.

Resulta que queda a las afueras de la ciudad y para ir cogí un autobús que ponía la parada tal que así: Ikea/Cop Forum * .

El asterisco ese es importante porque te mandaba a otro en letra pequeña que ponía algo en sueco que vete tú a saber... Yo como buen galego dije "malo será" y me subí. Total, que voy mirando las paradas y cuando va a tocar la del Ikea se la salta así que el autobús siguió por una especie de autovía entre un montón de campos sin ni una mísera casa mientras yo me cagaba en todo, con perdón.


Así que me bajé en la siguiente, una especie de parada de pueblo a la que no va mucha gente, con la única diferencia de que no había ni pueblo (xD).

Total que me bajo allí y miro al horizonte, y muy a lo lejos se ve lo que parece que son las torres de la catedral. Entonces volví a sacar mi espíritu galaico, miré el reloj, volví a entonar nuestra más famosa frase y eché a andar.

Y si por algo existe nuestra querida expresión y la empleamos tan a menudo es porque nunca nos falla! Sólo tuve que andar 15 minutos dirección la ciudad, y divisé a lo lejos el Ikea, anduve otros 15 minutos y ya estaba allí. Total que misión cumplida, llegué a mi destino y aún por encima pude disfrutar de la bella imagen de los campos escandinavos antes del otoño acompañados de un cielo limpio espectacular.

Moraleja: nunca dejéis de confiar en el poder de nuestra fórmula secreta que siempre te recompensará!


domingo, 5 de septiembre de 2010

Primeira entrada dende Suecia

Pasado mañana se cumplirán dos semanas las que ya llevo aquí y dado que ya ha pasado suficiente tiempo me veo en la obligación de actualizar esto para que éste no sea uno de esos blogs tristemente abandonados.

¿Qué contar? Pues bastantes cosas ciertamente pero se puede hacer una breve sinopsis de estos primeros días en las frías tierras del norte.

Hablando de temperaturas pues qué voy a decir... para mí no hay problema, son galego e aínda nunca choveu que non escampara, pero la gente se queja bastante la verdad. La lluvia cuando viene lo hace bien pero no en exceso, va por fases y sobre el frío de momento no hace demasiado pero es que hay que notar que también estamos en septiembre, que de momento esto es un sucedáneo de lo que se prevee.

Por lo demás pues yo creo que los primeros días en los que uno afronta una experiencia de este tipo son cuanto menos duros, porque estás un poco desvalido y empiezas a tomar la conciencia de larga estadía que no habías reparado realmente antes de irte. Todo esto unido a tener que integrarte en una cultura totalmente diferente, sobre todo por el idioma, ya que si bien todo el mundo tiene un nivel de inglés altísimo, aquí el idioma oficial no es otro que el sueco por supuesto. Además para relacionarte, es necesario coger más soltura con el idioma de la vieja Inglaterra, cosa que también tiene su complicación cuando uno lo tiene algo oxidado de no emplearlo a menudo durante varios años.

Pero no todo es oscuridad en el horizonte y pronto se pueden atisbar rayos de luz entre la penumbra. Y para ello ayuda mucho la ciudad, la gente y el paso del tiempo, que como dice el antiguo y sabio refrán, lo cura todo.

La ciudad ciertamente es maravillosa, cuando uno se puede imaginar los pueblos escandinavos, aunque nunca haya estado aquí le vendrán a la cabeza imágenes tomadas de la memoria conservada por siglos en este sitio. Y es que es todo como rescatado del tiempo, donde los reyes vikingos rendían ofrenda a sus dioses paganos y donde posteriormente sus sucesores coronaban las victorias ante la imponente catedral. Fuera de lo que es ya el centro histórico que podemos esperar, alguno pensará pues una zona más nueva como en la ciudad compostelana pero lo cierto es que yo aún no pude ver eso. Lo que hay es bosque, bosque, casas, bosque y más bosque. Y es que si sólo viven en este país tan grande 9 millones de habitantes, algo tendrá que ocupar el territorio. Los suecos parecen un pueblo muy unido a la naturaleza y no dudan en salir a pasear con sus bicis por la cantidad de caminos acondicionados entre los largos y verdes prados.



Por otro lado, no podemos olvidar que es una ciudad totalmente universitaria, donde la gente es muy abierta y no resulta muy complicado conocer gente. Hay muchísimos estudiantes de intercambio y el tema de las "nations" es muy interesante, pero eso es algo que quiero comentar en profundidad en otro artículo.

Por lo demás, la universidad está muy bien organizada y conservada. Tiene auténticas joyas como edificios de siglos anteriores en el medio de la ciudad y luego facultades repartidas por la ciudad y alrededores. En ese sentido no es como Santiago donde tenemos la suerte de tener más o menos las facultades juntas entre los dos preciosos campus y el centro histórico. Aquí realmente hay que desplazarse más porque por ejemplo la mía está como un poco a las afueras y es necesario invertir 20 minutos en bici desde mi residencia para llegar por el camino más corto.

Pero eso sí, una vez que llegas, uno puede entender el por qué de esa localización puesto que es enorme. Realmente no sé si es que en Suecia es muy popular estudiar física o hubo un aluvión en los últimos años pero aquí hay muchísima gente que estudia esta carrera y basta con entrar en una facultad en las que a veces no se coge por los pasillos para darse cuenta.

Luego, aparte de eso, está increíblemente bien, con un montón de amplias aulas fantásticamente equipadas con varios encerados, tanto de tiza como de rotulador, así como material informático y los proyectores que hagan falta. Los despachos de los profesores y becarios otra pasada, creo que en mi querida pero humilde a su vez facultad de Santiago, el mejor despacho no llega al nivel de uno medio de los que hay allí. No vi todos ya que es enorme el sitio y podría echar varios días en recorrerlo por completo pero lo que vi fue poco menos que impresionante comparado de lo que vengo acostumbrado, y es que la gente allí tienen despachos con sofás, varias ventanas y bastante mobiliario. Así como una zona común con más sofás, cocina con micro para el café y una mesa. Realmente agradable el sitio. Otro tema es que para acceder a esas zonas, tienes que ser usuario de la facultad, con una tarjeta que hay antes de cada puerta que la puedes conseguir si eres estudiante de esa carrera, yo ya tengo la mía y la verdad que hace falta por si quiero hablar por ejemplo con mi coordinador sin tener que esperar a que alguien me abra la puerta. Esa tarjeta, atención al dato, también sirve para entrar a la facultad cada vez que yo quiera, como si voy un domingo o por la noche a estudiar. Se ve que aquí son más confiados y no se esperan que alguien intente usar botellas de Helio o algo parecido, y algunos ya sabrán por qué lo digo...



Sobre mi residencia, ya os había contado algo acerca del famoso "grito" y la verdad que si que lo escuché alguna vez pero no siempre, aunque tampoco me puse en la ventana a ver si lo escuchaba y alguna que otra vez no estaba así que no puedo decir de momento si es todos los días o no. Por lo demás aunque la primera impresión fue no muy buena, está bastante bien, especialmente mi habitación. Se trata de una zona residencial para estudiantes compuesta por 10 edificios en los cuales hay 7 plantas que se dividen a su vez en dos pasillos a cada lado. En cada pasillo hay 12 habitaciones individuales que comparten salón, terraza y cocina, incluídos todos tipo de utensilios como fregonas o sartenes por ejemplo. El mío es el número 5 y he de decir que no está mal pero es que el otro día pude ver el 1 y ya es otro nivel, al menos el pasillo que vi yo porque parecía todo mucho más nuevo, más cuidado y más limpio; pero bueno que el mío no está mal ni mucho menos (también en cambio vi el número 8 y creo que me quedo donde estoy...). La habitación en cambio estoy muy contento con ella ya que es espaciosa y el baño es muy nuevo, lo único malo que me tocó al lado de la cocina y si alguien hace mucho ruído me puede despertar pero nada inaguantable ni nada parecido. Por otro lado, mi edificio es el más cercano al supermecado que hay situado aquí así que también es una ventaja a la hora de transportar la compra. Acerca de los compañeros la verdad que bastante bien también, suelo andar con ellos varias veces y hay buena convivencia. Que seamos extranjeros sólo somos 3, cosa que no es muy habitual ya que en esta residencia suele haber muchos erasmus en general. En el pasillo hay una chica italiana, otra de California y luego el resto son suecos, pero la verdad que bastante bien como ya dije, suelo hablar con ellos cuando puedo acerca de curiosidades sobre el país y uno de ellos en concreto suele venir también con nosotros a tomar algo a veces. Son gente en general tranquila y comunicativa también por lo que estoy a gusto.



En estos días hubo en mi edificio una "corridor party" y una "roof party", conceptos totalmente nuevos a la vez que raros de carallo para mí. Os explico, una corridor party es una fiesta que se hace en el pasillo, afortunadamente no se hizo hasta ahora en el mío pero sí en mi edificio. No por nada en especial, pero es que se trata de una fiesta en la que la gente empieza a llegar de otros edificios o de donde sea sin conocer siquiera a quien vive en ese pasillo y la gente se amontona en la terraza o en el propio pasillo hablando o bailando como en cualquier discoteca, pero es raro por el hecho de hacerse en un simple pasillo, sobre todo porque en el pequeño salón que hay está una especie de "dj" con todo su equipo que pone música electrónica al son de unas luces de colores parpadeantes incorporadas también, es cuanto menos curioso de ver. A la que fuí yo en concreto, había además un póster enorme de Stalin y una bandera gigante de Brasil, alguien es capaz de enlazar estos dos símbolos? a mí no se me ocurre mucha cosa.

Por otro lado, la semana pasada fue la roof party que comenté arriba. Es como otro nivel de corridor party, se trata como de una fiesta de todo el edificio, ya que se hace en el balcón que hay si subes al techo, ya que no hay tejado, es llano para poder caminar por él. Allí se junta todavía más gente ya que hay mucho más espacio y es del mismo estilo, como esas dos fiestas en la que estuve fueron en el mismo bloque (el mío), el dj improsivado era el mismo y de esta vez tenía un póster del Che Guevara (se ve que es comunista el tío xD). Lo malo de esa fiesta fue que arriba hace todavía más frío y la gente no aguantó demasiado tiempo allí. Y es que si hay algo curioso aquí es que se sale, entre otras cosas, tempranísimo, y a la 1 o 2 de la madrugada uno ya se puede ir para cama. La verdad que no está mal tener un poco de animación por la zona para relacionarte cuanto menos un poco pero ya tengo comentado con alguna gente que preferiría que no siempre fuese en mi edificio (que ya se denomina a veces como "el de las fiestas") ya que estaría mejor un sitio más tranquilo y moverse al edificio de al lado por ejemplo. Pero de todas formas, la verdad no hay mucha queja. Esto fue un fin de semana y por la semana es todo muy tranquilo así que no hay problema. En cualquier caso, con cerrar la puerta del pasillo y de la habitación es suficiente, apenas se escucha nada y se puede dormir perfectamente si es lo que uno quiere.



En fin, que tengo todavía más cosas que contar pero ya me estoy habituando un poco al horario de aquí y se me hace tarde y tengo ganas de dormir, espero poder actualizar algo más periódicamente o explayarme al menos si lo hago cada cierto tiempo como en esta ocasión. También intentaré contar alguna anécdota que me sucedió y no limitarme a describir el sitio pero todo a su tiempo. Hasta la próxima queridos lectores!

PD: Sobre la segunda foto, ya comentaré qué son esa clase de personajes disfrazados porque aquí las novatadas están a la orden del día (pero no os preocupéis, solo para los novatos de verdad que yo ya me bauticé en la universidad de la mejor forma imaginable, un abrazo desde la distancia para mis queridos cadarsianos!).

martes, 17 de agosto de 2010

Flight

Cuando cualquiera de vosotros leyó la anterior entrada pudo haber pensado: "Si claro, visita, vaya listo pero cómo ir hasta allí?". Y a los que lo hicieron les doy la razón, no basta con pedir que vengáis si no que hay que ofreceros soluciones para hacerlo más posible!

Así que aquí estamos con otro post no útil, si no utilísimo que debéis tener en cuenta a la hora de programar vuestro posible viaje

El problema de ir a grandes ciudades de otros países es el de siempre, no hay vuelos directos desde Galicia. Es lo que tiene tener tres aeropuertos pequeños en vez de uno muy grande y otro complementario como mucho. Pero no me iré por esos derroteros...

El caso que nos incumbe ahora mismo es que para poder llegar hasta cualquier ciudad sueca hay que hacer una escala. A continuación os explicaré cuáles son las mejores desde a nosa terra.

Antes de nada, uno que no haya leído o no haya querido leer este post (normal, con lo que aburro como para leerse este tocho!), lo primero que seguramente haga es buscar en cualquier página de vuelos, Destino: Uppsala. Pues mal! primero por buscar eso y luego por no haberme hecho caso por mucho que os canse leerme! La razón es que en Uppsala no hay aeropuerto. Ahora pensaréis, pues menos razones para ir... pero no! Resulta que a la ciudad donde estaré no le hace falta aeropuerto precisamente porque tiene el más grande del país a unos 30 km. Se trata del aeropuerto de Arlanda, que se asocia a la ciudad de Estocolmo pero que queda más cerca de Uppsala que de la capital.

De todas formas, cualquier aeropuerto de los que se ofertan como destino Estocolmo es válido porque hay a disposición trenes y buses muy bien organizados.

Bien, pasemos entonces a saber opciones económicas de pasar unos días entre altos suecos.

Desde el territorio español hay varios vuelos directos a Suecia pero hay muchas que no son rentables porque llegar hasta allí te puede salir más caro que el propio viaje que queremos hacer (P.ej: Palma de Mallorca). A continuación os mostraré un esquema de las opciones que pueden salir más baratas, haciendo sólo una escala en principio.



-DESDE VIGO: Tenemos una conexión con Bruselas con Vueling muy interesante ya que desde allí los vuelos a Estocolmo son baratos, especialmente si vas con Ryanair desde allí. También tenemos las opciones de ir a Madrid, Barcelona o París pero dependemos de Spanair, Iberia o Air Europa que suelen valer más aunque yo tengo encontrado buenos precios (i/v Madrid por 30€).

-DESDE SANTIAGO: Desde nuestra capital es la forma más probable de encontrar algo barato. Hay más opciones que desde las otras dos. Podemos coger vuelos aparte de a Madrid y Barcelona, a Alicante, Girona y a Málaga, desde las que salen también vuelos de Ryanair. Otras opciones pasan por coger vuelos con esta misma compañía a Londres o Frankfurt, ciudades de las que sale bastante bien de precio ir hasta allí.

-DESDE A CORUÑA: Hay una conexión con la empresa Vueling a Barcelona, aparte de poder ir también a Madrid.

-DESDE OPORTO: Una opción que puede resultar interesante buscar ya que desde la ciudad lusa hay muchas conexiones a toda Europa con Ryanair, además de ser un aeropuerto potente con vuelos a múltiples ciudades con otras compañías también.

Por lo que yo he visto, lo más absequible que puede resultar en principio es buscar vuelos a Málaga (hay vuelos con Ryanair y con Vueling) o Alicante (Ryanair), y enlazar con otro vuelo de esta compañía. También la opción de Bruselas puede salir bien dependiendo la época y , como no, cualquier vuelo a Madrid barato (los tiene habido a 2€ desde Santiago con ofertas de Ryanair) o Barcelona y desde allí directo a Arlanda.

Es importante hacer notar también que en el caso de Ryanair, sus vuelos nunca van a Arlanda. Van concretamente al aeropuerto de Skavsta que se encuentra a unos 100km de Uppsala, pero según me he informado hay buses coordinados con los vuelos que llegan y que por un módico precio te llevan hasta Estocolmo donde puedes coger otro bus o un tren y en 20 minutos llegar.

Otra cosa! Aparte de Arlanda, hay otro aeropuerto más en Estocolmo, más cerca de esta ciudad, que se llama Bromma. Para este caso lo mismo que para el anterior, si encontráis algo que merezca mucho la pena allí no lo dudéis porque en nada te plantas en Uppsala por pocos euros más. Eso si, si la diferencia no es notable, es más recomendable ir a Arlanda. Sobre compañías, hay varias que vuelan a este último desde casi todas las ciudades que expuse antes. A parte de las de bajo coste (Ryanair por ejemplo), están las "fuertes" que pese a que pueda sonar a caro, si uno se mueve en un rango de fechas amplio siempre encuentra algo absequible. Estas compañías son por ejemplo la SAS (Escandinavian Airlines), Fynnair, Lufthansa o mismamente las conocidas por aquí Spanair o Iberia.

Pues mientras no me informe más o no me acuerde de más trucos que comentaros (ya que escribí esto todo seguido sin pararme), esto es todo, si tenéis alguna duda ya sabéis! leed la entrada anterior y contactad conmigo!

domingo, 15 de agosto de 2010

Communication

Cuando uno está fuera tiene que cuidarse de buscar información acerca de los posibles medios para mantener el contacto con todas esas personas importantes que deja en su lugar de origen.

Esta actualización entrará en aquellas que denominaré: "post útil". Así que si las queréis buscar, id a las etiquetas de la derecha. En ellas iré poniendo información práctica que puede ser de interés para no perderme la pista.

Bueno, imos ó que imos.

A continuación expondré punto por punto, posibles vías para enteraros cuando esté yo allí de si ya me mordió un reno (por aquello de que a mi me pasa de todo, ya sabéis).

- BLOG: Evidentemente, si estáis aquí, ya lo sabéis, así que no hay mucho que explicar. Intentaré actualizar a menudo esta página de forma que sea una buena forma de saber cómo me va sin necesidad de mantener un contacto directo y con la posibilidad de explayarme. Es buena idea para cuando yo no esté disponible en algún momento pero poder seguir con regularidad qué tiempo hace en Suecia al menos (al fin y al cabo uno siempre acaba hablando del clima).

- SKYPE: El número 1 entre los Erasmus y los viajeros. El invento del siglo para todos nosotros sin duda. Para quien no sepa de que va, se trata de un programa para el ordenador que te permite hacer videollamadas de gran calidad a otro ordenador de forma gratuita. Por si fuera poco, también permite llamar a teléfonos fijos y móviles de cualquier país a un precio muy reducido, tan sólo hay que bajarse el programa de manera gratuita de su página web:

http://www.skype.com/intl/es/home/

A continuación, nos registramos y creamos una cuenta. Ya está todo listo para poder contactar conmigo, vais a la parte de "contactos" y me buscáis por el nombre y los apellidos, os acepto la invitación y hablamos cuando queráis. Si aparte os conviene llamar a móviles o a fijos, funciona como una tarjeta prepago, recargas con tarjeta de crédito la cantidad que sea oportuna y se va consumiendo hasta que se agota, 100% fiable.

-MSN: A estas alturas quién no conoce el messenger, pues eso, quién no tenga mi dirección que me la pida. De todas formas, como ya viene siendo habitual últimamente, ya os adelanto que no lo utilizo mucho, así que para encontrarme más a menudo es mejor utilizar cualquier otra vía.

- TUENTI Y FACEBOOK: Aquí evidentemente tampoco hace falta carta de presentación. Éstes sí los utilizo con más frecuencia, así que para cualquier cosa ya tenéis estos sitios para encontrarme.


- UPPSALA: La mejor idea de todas, la recomendada por la organización. Y no es otra que ir hasta allí y hacerme una visita! En breves expondré con todo lujo de detalles las mejores formas de encontrar vuelos baratos, de forma que ya no tendréis excusa para no ir a pasar frío!

Éstas son en principio las principales formas de mantener el contacto. Alguno se extrañará que no esté entre todos los puntos el uso del móvil, pero es importante resaltar que una vez me instalé allí, el móvil que tengo habitualmente no estará disponible hasta los períodos en los que esté de vuelta, ya que si no las facturas para el que me llame y para mí pueden ser de escándalo y para eso os compensa más hacerme una visita! (yo sigo con lo mío :P). Lo que sí haré será hacerme con una tarjeta de prepago de una compañía de telefonía local sueca, así que también será una vía para hablar conmigo si me llamáis desde skype, en cuanto disponga de ella os haré llegar el número.

Pues hasta que se inventen o descubra nuevos métodos de comunicación, esto es todo amigos! Espero que sean suficientes, saludos!

viernes, 13 de agosto de 2010

Vida universitaria (I)

Luego de un descanso vuelvo para comentar esas cosas interesantes acerca de la universidad en Suecia de las que hablaba en mi anterior entrada.

Cuanto más antigua es una institución, mayor es el grado de apego a sus tradiciones. La universidad, por supuesto, es el claro ejemplo de esta afirmación. Son bien conocidas en este mundillo las competiciones de remo entre Oxford y Cambridge, "a queima das fitas" en Coimbra o los actos de becas de los colexios maiores en Santiago entre otros no menos peculiares rituales.

Como no podía ser menos, una universidad centenaria como es la de Uppsala no podía quedarse atrás en estos asuntos. Tras indagar algunos días por la red, se encontraron cosas realmente curiosas.

Una de las cosas que me llamaron la atención, de hecho fue lo primero con lo que me encontré al tener que realizar mi acuerdo de estudios y esto se aplica a toda Suecia en general, fue el sistema educativo. Aquí y en la mayoría de países, la educación superior sigue un patrón establecido. Uno coge una serie de asignaturas que se imparten durante medio o un año entero, compaginándose en el tiempo unas con otras. En Escandinavia no sucede lo mismo, allí es impensable estar cursando a la vez más de dos asignaturas, incluso eso no es muy común. Lo ideal para el estudiante universitario allí es estudiar durante un mes seguido tan sólo una de esas asignaturas que aquí equivaldrían por ejemplo a medio año. De modo que lo que haces es tener como una especie de cursos intensivos en esa materia durante ese mes. Sin duda es un sistema que quizás es más productivo de cara a aprender más y a centrarte realmente en una disciplina determinada pero es algo que todavía tendré que comprobar si funciona bien en la práctica así que ya publicaré las conclusiones más adelante. Por lo menos en principio no pinta del todo mal el asunto, sobre todo después de pasar este último año alternando durante todo el año apuntes de Termodinámica y Óptica, que no tienen demasiado que ver una con la otra.

Una vez que has leído todo lo anterior y llegas a este punto.. te preguntarás querido lector qué tiene que ver lo que acabo de contar con esas tradiciones centenarias de las que hablaba. Pues la verdad voy a ser honesto, eso no es una tradición, simplemente quería comentarlo como curiosidad y se me ocurrió meterlo en esta entrada. Ahora sí, iremos al grano!

Para mantener vuestra atención después de tanta parrafada utilizaré el método más empleado por los educadores cuando los niños no paran quietos, así que... dentro vídeo!



Ahora estaréis pensando "pero qué coñ...!" . Pues eso, amigos míos, es donde viviré el próximo año, chocante cuanto menos no? Pero todo tiene su explicación...

Se trata del famoso "Flogsta Scream", scream de grito en inglés como todos sabéis y Flogsta del nombre de la residencia de estudiantes donde tiene lugar este extraño fenómeno. Resulta que TODOS los días a las 22 horas, la gente no tiene otra cosa mejor que hacer que salir a la ventana o al balcón y ponerse a gritar como un descosido. ¿El motivo? pues nadie lo sabe, "eso estaba así cuando llegué" y como es una buena forma de liberar tensiones por qué no vamos a hacer lo mismo. Yo desde luego, conozco a bastantes que pegarían bastante bien en ese ambiente de gritar sin parar, el que se quiera dar por aludido que se dé... xD.

Llegados a este punto, creo que voy a dividir este artículo en dos para no hacerlo demasiado pesado, así que hasta la segunda parte!

jueves, 5 de agosto de 2010

Uppsala

Hasta ahora he comentado muy a grandes rasgos la ciudad en la que estaré estudiando pero apenas me limité a mencionar su ambiente universitario.

Uppsala es una ciudad con una gran historia, fue la urbe principal de los grandes guerreros nórdicos. Sí, de aquellos mismos que escaparon fogheteados de Catoira... pero ese fue un error de base, sólo a ellos se les ocurre venir a conquistarnos! Durante siglos, los soñadores del Valhalla habitaban esta ciudad milenaria hasta que los tiempos cambiaron y alcanzaron su Ragnarök (más información: wikipedia, así aprendéis más de esta rica mitología que es muy interesante :P).



Posteriormente llegó la era del cristianismo, como en casi toda Europa, y Uppsala volvió a ser el centro neurálgico del poder, de esta vez eclesiástico. Para mayor muestra su imponente catedral, la mayor de todo el norte europeo, con unas torres que alcanzan una nada que despreciable cifra de 118 m. Para hacerse una idea, las torres de la catedral compostelana se estiman en torno a unos 90 m.

Pero aquí no acababa más que de empezar la cosa, como en todo lugar bullicioso lleno de pensadores e idealistas, un nuevo concepto del saber comenzó a brotar y surgieron las universidades y esta ciudad sueca no fue un mero testigo, marcando el camino al constituírse en la primera de toda escandinavia, allá por el año 1477, siendo además desde entonces hasta ahora la más grande de todos los países nórdicos.

Todo este ejercicio de poder en su seno le llevó a ser durante un tiempo capital del reino de Suecia, condición que perdió en favor de la conocida ciudad de Estocolmo.

Y así continuó con su ajetreada e interesante vida hasta nuestros días, donde constituye el alma académica de todo el país, exportadora de grandes talentos desde siglos atrás. Claros ejemplos son los físicos Anders Celsius y Anders Jonas Ångström, el biólogo Carl Von Linné o el aclamado director de cine Ingmar Bergman, entre otras personalidades. No en vano, todos los cursos, los galardonados en las diferentes disciplinas del premio Nobel de ese año, invierten una semana de su tiempo realizando conferencias en esta universidad.

Ésta es su gran historia pero todos sabemos que si bien es muy importante el pasado, también lo es el presente y el futuro, en breves escribiré sobre ello que hay cosas bien interesantes.

martes, 3 de agosto de 2010

Inauguración!

Hola mundo!

Es lo que se suele decir ante una nueva creación, y este blog no iba a ser menos.

Para todo aquel que no me conozca, me llamo Andrés, soy un estudiante de Física (sí, existen esa clase de particulares locos) de la USC (Universidade de Santiago de Compostela) y para el curso venidero estaré estudiando nada más y nada menos que en Uppsala, ciudad estudiantil por excelencia en el antergo reino de Suecia.

Cambiamos pues de lugar geográfico pero no de espíritu, ya que es por todo el mundo conocida el alma universitaria de Santiago. Sin embargo, son muchas las cosas que espero encontrarme allá por las tierras frías y solemnes del norte de Europa. En primer lugar ya sólo el gran aliciente de lo interesante que puede resultar educativamente el cambio de lugar, tanto dentro del mundo de la física (donde podré cursar asignaturas realmente bonitas a priori, de la especialidad que yo buscaba) como dentro del marco idiomático, you know, the english today is the new esperanto!. 

Pero al margen de lo principal, un cambio de aires tan radical puede aportar nuevas vivencias, reflexiones y en definitiva, un nuevo enfoque sobre el que mirar al mundo. Una nueva forma de comprender y amar la vida que puede resultar una piedra angular para ser mejor persona.

No puedo finalizar sin destapar el "pero", que siempre lo hay por supuesto. Por si nadie se huele por donde van los tiros, creo que es evidente que el hecho de pasar un año entero lejos de las personas que quieres y aprecias va a ser bastante duro, sobre todo durante los primeros meses de aclimatación. Espero que con la ayuda de las tecnologías de comunicación existentes hoy en día, la morriña se pueda hacer lo más llevadera posible.

Y uno de los muchos medios que habrá para esa conexión será este blog, dentro de la medida de lo posible que pueda ser actualizado porque me conozco.

Desde aquí intentaré contar muchas de las cosas que observe por los parajes suecos y el día a día en general, así como alguna curiosidad. Justo a veinte días exactos antes de mi partida queda por tanto inaugurado!


Nota: Como se ha podido apreciar, tanto el título como algún texto del diseño propio del blog están en gallego, quizá escriba más adelante alguna entrada también en este idioma en honor y cariño a mi otra lengua natal (sobre todo cuando más fuerte sea esa morriña que comentaba), pero intentaré escribir en castellano para que pueda llegar a más gente, sobre todo para toda aquella que recale en este blog de modo espontáneo buscando lo que puede llegar a ser información útil que espero que sea de ayuda, del mismo modo que yo hice ( y sigo haciendo) con otros blogs de erasmus en suecia que he ido encontrando por la red para preparar mi llegada allí.